 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij, KNRM
“Het is geen kwestie van willen, het is gewoonweg een zaak van gaan”!
|
|
|
|
|
|
Naast de oprichting van de Noord-Zuid Hollandsche Redding Maatschappij werd bijna tegelijkertijd op 20 november 1824 de Zuid Hollandsche Maatschappij tot Reddingen van Schipbreukelingen opgericht. Die gaan in 1991 samen als de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM). Eén van de bekendste redders is Dorus Rijkers die met een aantal kerels van stavast met roeiboten de wilde zee opgaan en zich door een woeste branding worstelen. Romantisch? Misschien in een boek, maar als je romantiek of bekendheid zoekt, ben je bij de KNRM aan het verkeerde adres.
|
|
|
|
|
|
|
"een redding kan ook heel emotioneel zijn"
|
|
|
|
|
|
|
Het duurde tot 1907 voordat de reddingboten gemotoriseerd werden en sindsdien is er veel veranderd, niet ten aanzien van de mentaliteit van de redders, maar meer op het gebied van opsporingstechnieken en voortstuwingsinstallaties van de reddingboten waar snelheid van reageren op een noodsignaal en het lokaliseren van het schip in moeilijkheden een eerste vereiste is. Opmerkelijk daarbij is dat de laatste generatie reddingsschepen meer aankunnen dan de bemanning. De soms vele meters hoge golven doen het schip dermate heftig stampen dat het lichaam van een bemanningslid het eerder voor gezien houdt dan het schip.
Bemanningslid aan boord van een reddingsvaartuig is dus bepaald niet romantisch, maar wat is het dan wel? En dat blijkt, zeker voor een buitenstaander, een lastig vraag om te beantwoorden. Het zijn gewone mannen, althans dat vinden zijzelf. Geen opscheppers, geen arrogante mannetjes “die het allemaal wel even gaan flikken”, geen helden (volgens henzelf), geen durfals, geen sensatiejagers en zeker geen media-zoekers. Het zijn mannen die het water kennen als hun broekzak, de vriendelijkheid ervan maar tevens de verborgen vijandelijkheden, die respect voor de soms verwoestende kracht van het water hebben maar ook de geneugten ervan weten te waarderen. Wanneer je deze mensen zou moeten categoriseren dan zou ik zeggen team-players in optima forma. Natuurlijk is er aan boord een zekere hiërarchie maar die komt zelden om de hoek kijken, samen werken en samenwerken is wat de klok slaat waarbij iedere bemanningslid exact weet wat hem te doen staat en wat er van hem verwacht wordt. Maar uiteindelijk is natuurlijk de schipper de eerst verantwoordelijke.
Bemanningen van de reddingboten zijn vrijwilligers, dat lijkt een “softe” benaming maar niets legt zoveel verplichtingen op als vrijwilliger zijn. Je kan nu eenmaal nooit zeggen wanneer het het alarm afgaat, “Ik heb nu effe geen zin want Ajax staat op het op het punt te scoren”. Alarm betekent hollen en binnen 10 minuten varen, ongeacht wat. Dat houdt in dat de vrijwilligers in de onmiddellijke omgeving van de ligplaats van de schepen moeten wonen en werken en dat de werk-gever rekening dient te houden dat één van zijn mensen ineens met een bloedgang de werkplek verlaat. Het betekentook veel oefenen en konstant overleg plegen hoe het allemaal beter en vooral veiliger kan.
|
|
|
 |
|
|
|
|
"na het alarm onmiddellijk op volle snelheid naar de plek des onheils"
|
|
|
|
|
|
De KNRM heeft inmiddels 70 reddingboten verspreid over 40 stations langs de Noordzee- en IJsselmeerkust, met 900 vrijwilligers waarvan er 650 varen en 250 op de wal helpen. De beroepsorganisatie telt 10 beroepskrachten aan boord en 40 beroepskrachten in de walorganisaties zowel technisch als administratief. Vrijwilligers kunnen zich altijd aanmelden waarvan de eerste prioriteit is: in de onmiddellijke omgeving van het reddingsstation wonen en werken, medewerking en dus ondersteuning van je werkgever hebben/krijgen en verder moet je minimaal 18 jaar zijn en gezond “van lijf en leden”. Wat betreft de andere criteria: daar is niet zoveel over te zeggen want dat moet blijken tijdens je oefenperiode dat je bij een reddingsstations wordt ingedeeld.
Lig je goed in en bij de rest van bemanning, ben je ècht bereid je te allen tijde beschikbaar te houden voor reddingsoperaties onder de, soms, meest erbarmelijke omstandigheden. Ben je veiligheidsbewust en ben je je bewust dat de levens van je collega’s ook in jouw handen kunnen liggen? Meestal is het uitrukken en redden van drenkelingen/mensen in moeilijkheden niet synoniem aan storm en ontij, ook is het lang niet altijd ’s nachts dat je je bed uit wordt gebeld en lang niet altijd gaat het om zeer ernstige (of erger) gewonden maar je moet ook rekening houden dat het er soms héél emotioneel aan toe kan gaan, zeker wanneer je het gaat om reeds overleden mensen uit het water of van een schip te halen of dat jouw eerste medische hulp ten spijt, de drenkeling toch overlijdt.
Bij nacht en ontij.
Ik heb het geluk gehad mee te mogen varen met een oefening ’s nachts, althans ’s avonds laat in het pikkedonker. Daarmee wil ik zeker niet de indruk wekken dat ik nu weet waar het allemaal om gaat, maar spannend is het zeker; zoeken met behulp van radar en gesteund door een GPS (en wanneer het echt meezit door een peilingsinstallatie) met een snelheid van zo’n 65 km/p/uur waarbij er tegelijkertijd veel door de koptelefoons wordt gepraat tussen de bemanning van het betreffende schip en eventuele andere schepen alsmede de geredden. Natuurlijk is er ook de communicatie tussen de bijv. De Kustwacht en andere stations en het blijkt een kunst te zijn om al die berichten te “vertalen” in wie wat zegt. Het is allemaal bepaald geen sinecure. En………..er zijn reddingsoperaties geweest die vele uren hebben geduurd onder omstandigheden die je je ergste vijand nog niet zou toewensen.
|
|
|
|
|
|
|
|
"een redding kan ook heel emotioneel zijn"
De KNRM is een private organisatie die zelfstandig en ongesubsidieerd opereert. Haar exploitatie wordt gedekt door vrijwillige bijdragen van donateurs, schenkers en erflaters.
De KNRM heeft tientallen uitstekende tips voor, met name, de watersporter.
Kijk daarvoor op: www.knrm.nl
|
|
|
|
|
|
|
"zoeken met een behulp van het radar-plaatje"
|
|
|
|
