|
Het was, zoals te doen gebruikelijk, weer een heerlijke rotzooi rond het “water” programma van de Tros dat in 1973 voor de eerste keer furore maakte. Met zelf gemaakte ondingen moeten de deelnemers zolang mogelijk op een plank of schavot kunnen blijven rijden of in de lucht vertoeven. Dat lukt natuurlijk maar zelden ter leering ende vermaek, vooral vermaek, van het publiek.
In de eerste jaren was de Tros in staat om publiektrekkers pur sang uit de kast te trekken en de opnamen werden dan ook opgeluisterd door André van Duin (met juryrapporten die werkelijk helemaal nergens op sloegen) met Corrie van Gorp, Ron Brandsteder wilde ook nog wel eens verschijnen, Ome joop hebben we verscheidene malen gezien, Rita Corita met haar eeuwige koffie dat overigens tot 11.00 uur ’s morgens werd gedronken, daarna kwamen er hééééél andere drankjes op tafel en natuurlijk was daar elke keer weer Ria Vlak die maar niet kon ophouden te vertellen dat zij worstjes op de borstjes had hangen. Bij die worstjes zet ik m’n vraagtekens, dat van die borstjes klopt wel want mevrouw Valk stond niet bepaald vooraan toen die dingen werden uitgedeeld.
De laatste jaren echter schijnt de Tros het ook met minder te moeten doen, geen bekende Nederlanders meer maar slechts één presentator met name Ron Boszhard, ja inderdaad de broer van…
Je moet als toeschouwer ook een engelengeduld hebben want zoals dat nu eenmaal bij t.v.opnamen gebeurd, het gaat allemaal tergend langzaam. En al die mensen maar wachten tot er eindelijk een keer iets gebeurt. Toen het dan ook gebeurde was het meteen bal. De pieremegoggels waren weliswaar verfrissend van kleur en zeer fantasievol, maar hadden toch de grootste moeite het uitgestippelde pad te blijven volgen.
|
